سابقه و هدف: بنزوات سدیم یکی از مواد شیمیایی است که جهت جلوگیری از تخمیر به کنسروها، رب گوجه فرنگی و برخی از نوشیدنی ها اضافه می گردد. در این پژوهش اثرات تراتوژنیک دو دوز مختلف بنزوات سدیم بر روی جنین موش صحرایی مورد مطالعه قرار گرفته است.مواد و روش ها: تحقیق به روش تجربی (Experimental) بر روی 15 موش با وزن 350-250 گرم شامل 2 گروه تجربی و یک گروه شاهد انجام گرفت. دوزهای 9.3 و 18.6 میلی مول بر کیلوگرم بنزوات سدیم محلول در سرم فیزیولوژی به صورت داخل صفاقی در روزهای 7، 8 و 9 حاملگی به ترتیب بر روی موش های حامله گروه تجربی 1 و 2 و برای گروه شاهد نیز تنها سرم فیزیولوژی تزریق شد. جنین ها در روز 20 حاملگی خارج گردیدند و بلافاصله قد و وزن جنین ها و قطر و وزن جفت آنها اندازه گیری، سپس با استریومیکروسکوپ ظاهر آنها بررسی و برای مطالعات میکروسکوپی از جنین ها مقاطع بافتی تهیه و با رنگ آمیزی هماتوکسیلین ائوزین رنگ آمیزی شدند و شاخص های جنین در سه گروه با آزمون آنالیز واریانس مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که بین وزن و قد جنین و هم چنین وزن و قطر جفت در گروه های تجربی نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری وجود دارد (P<0.05) و نیز تعداد جنین های مرده در گروه تجربی 2 نسبت به گروه شاهد افزایش معنی داری دارد ولی تغییرات بافتی و موروفولوژیک در جنین ها مشاهده نگردید.نتیجه گیری و توصیه ها: بنزوات سدیم موجب تغییر در وزن و قد جنین موش صحرایی می گردد. انجام تحقیق در مورد تعیین مقادیر آن در انواع کنسروهای مواد غذایی و رب گوجه فرنگی پیشنهاد می گردد. توصیه می شود زنان باردار از هفته سوم تا پایان ماه دوم بارداری از مواد غذایی حاوی بنزوات سدیم استفاده نکنند.

زمینه و اهداف: در سالهای اخیر دهان شویه ها ی حاوی ماده موثر سدیم بنزوات با نام تجارتی "پلاکس" به بازار مصرف عرضه شده است که ادعا می شود استفاده از آنها قبل از مسواک زدن باعث برداشت بیشتر پلاک دندانی از طریق کاهش اتصال پلاک می شود. همچنین محصولی با ماده موثر مشابه در بازار ایران عرضه شده است. چون مطالعات انجام یافته در مورد دهان شویه "پلاکس" نتایج متناقضی در بر داشته و تاثیر محصول داخلی آن نیز تاکنون مورد بررسی کافی قرار نگرفته است، بر آن شدیم تا تاثیر استفاده از این دهان شویه بر کاهش پلاک دندانی را مورد بررسی قرار دهیم.روش بررسی: در این مطالعه 50 دانشجوی دندانپزشکی داوطلب شدند. داوطلبین از 36 ساعت قبل از مطالعه از انجام هر گونه کنترل پلاک منع شدند. در مراجعه اول شاخص پلاک قبل از مسواک ثبت شد و سپس برای هر یک از داوطلبین توسط محقق با استفاده از مسواک و روش مشابه، مسواک زده شد و شاخص پلاک بعد از مسواک ثبت گردید. در مراجعه بعدی اعمال انجام گرفته تماما مشابه مرحله قبلی بود، با این تفاوت که داوطلبان قبل از مسواک از دهان شویه استفاده کرده بودند. نتایج به دست آمده با "آزمون t زوج" تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: تفاوت معنی داری بین میانگین کاهش شاخص پلاک در عدم استفاده از دهان شویه (1.47 درصد) و استفاده از آن (1.44 درصد) وجود نداشت (p=0.422).نتیجه گیری: با توجه به محدودیت های این مطالعه می توان چنین نتیجه گرفت که به کارگیری یک بار دهان شویه قبل از مسواک زدن تاثیر قابل ملاحظه ای در بهبود کارآیی مسواک ندارد.

مقدمه: نعناع فلفلی با نام علمیMentha piperita L.  از خانواده Lamiaceae از جمله گیاهان دارویی و معطری است که اسانس آن مصارف دارویی، غذایی، آرایشی و بهداشتی فراوانی دارد.مواد و روش ها: در این تحقیق حداقل غلظت بازدارندگی Minimum Inhibitory Concentration (MIC) اسانس نعناع فلفلی و یک نگهدارنده شیمیایی مورد مصرف در صنایع غذایی (بنزوات سدیم) علیه سه میکروارگانیسم Escherichia coli (PTCC 1330)، Bacillus subtilis (PTCC 1254)، و Salmonella typhimurim (PTCC 1622) تعیین گردید.یافته ها: نتایج آزمایش میکروبی نشان داد که MIC اسانس نعناع فلفلی برای سه میکروب مذکور یکسان و برابر با 1000 ppm می باشد. اما MIC بنزوات سدیم بر روی باکتری Salmonella typhimurium (PTCC 1622) برابر با 3000 ppm و بر روی باکتری های E. coli (PTCC 1330) و Bacillus subtilis (PTCC 1254) برابر با 3500 ppmبه دست آمد.نتیجه گیری: در مجموع نتایج بیانگر خاصیت ضدمیکروبی بالاتر اسانس نعناع فلفلی نسبت به بنزوات سدیم است.

مقدمه: آرتریت روماتوئید (Rheumatoid arthritis; RA) یا روماتیسم مفصلی، شایع ترین بیماری التهابی سیستمیک مفاصل بوده و جزء بیماری های خود ایمنی مزمن محسوب می شود. شیوع جهانی آن یک درصد گزارش شده است. بنزوات سدیم (Sodium benzoate; NaB) از متابولیت های دارچین بوده و به عنوان مواد نگهدارنده مواد غذایی استفاده می شود. هدف از این مطالعه، ارزیابی تغییر میزان CD52 در مدل حیوانی آرتریت روماتوئید درمان شده با NaB و هم چنین بررسی ارتباط بین مقدار سرمی CD52 و شدت بیماری RA می باشد. مواد و روش ها: چهار گروه از رت های نر سالم، RA، RA درمان شده با NaB و RA درمان شده با پردنیزلون استفاده شد. RA با تزریق درون پوستی سوسپانسیون مایکوباکتریوم توبرکلوزیس کشته شده با حرارت در ادجوانت ناقص فروند ایجاد شد. سپس طی دو هفته، از روز 10 تا 23 بعد از القاء RA، پیشرفت بیماری توسط معاینه های ماکروسکوپی از جمله توانایی راه رفتن، قرمزی پوست و تورم در محل مچ پا و مفاصل مچ دست و مفاصل کوچک انگشتان بررسی شد. علائم بالینی، رادیولوژیکی، بافت شناسی و نیز مقدار سرمی پروتئین CD52 نیز بررسی شد. یافته های پژوهش: نتایج نشان داد که فعالیت کلی و راه رفتن موش های RAنسبت به کنترل نرمال کاهش یافت. شدت علائم بالینی RA در گروه دریافت کننده NaB و پردنیزولون نسبت به گروه RA درمان نشده به صورت معناداری کاهش یافت. تفاوت معنی داری بین سطح سرمی CD52 در حیوانات در گروه های مختلف دیده نشد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر، تغییر سطح بیان CD52 در سرم گروه های مختلف از نظر آماری معنی دار نبود که نشان می دهد مکانیسم اثر بنزوات سدیم از طریق القاء CD52 نمی باشد.

مقدمه: دوغ نوشیدنی تخمیری است که مانند دیگر نوشیدنی ها قابلیت فساد میکروبی دارد. نگهدارنده اسید بنزوئیک و نمک آن (بنزوات سدیم) جهت کنترل فساد میکروبی در دوغ مورد استفاده قرار می گیرد. این در حالی است که بر اساس ضوابط سازمان غذا و دارو و سازمان ملی استاندارد ایران، استفاده از هر گونه نگهدارنده در شیر و فرآورده های لبنی ممنوع اعلام شده است. هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین میزان بنزوات سدیم در دوغ های توزیع شده در سطح عرضه شهر اصفهان بود.روش ها: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، غلظت بنزوات سدیم در 36 نمونه دوغ تولیدی ازسه برند (A، B و C) توزیع شده در سطح عرضه شهر اصفهان در سال 1394، با استفاده از روش کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل آماری در نرم افزار SPSS با استفاده از آزمون آماری ANOVA جهت مقایسه میانگین بنزوات سدیم در برندهای مختلف نمونه برداری شده دوغ صورت گرفت. در تمامی آزمون ها سطح معنی داری 0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: طبق بررسی انجام شده، دوغ تولیدی کارخانه فراورده لبنی با برند C بیشترین میزان بنزوات سدیم (4.84±0.55ppm) و برند A کمترین محتوای بنزوات سدیم با مقدار (4.03±0.11ppm) را دارا بود. در همه نمونه های دوغ، بنزوات سدیم شناسایی شد. اختلاف معنی داری در غلظت بنزوات سدیم اندازه گیری شده در سه برند مورد مطالعه مشاهده گردید (P<0.001).نتیجه گیری: مشاهده غلظت پایینی از بنزوات سدیم در همه نمونه های دوغ مورد بررسی در مطالعه حاضر، می تواند به دلیل تشکیل طبیعی این ترکیب در ماست و انتقال آن به دوغ باشد. همچنین، نظر به فاصله زیاد بنزوات سدیم شناسایی شده در مطالعه حاضر با مقادیر تعیین شده در استاندارد بین المللی کدکس برای نوشیدنی های تخمیری تا مقدار300 mg/kg ، تعیین حد مجاز بنزوات سدیم در دوغ بر اساس الگوی تغذیه ای بومی پیشنهاد می شود.

سوسپانسیون خوراکی آموکسی سیلین یکی از پرمصرف ترین مشتقات پنی سیلین است، که به صورت فرآورده های چند بار مصرف بسته بندی و عرضه می گردد. معمولا احتمال آلودگی پس از ساخت این نوع فرآورده ها توسط مصرف کننده وجود دارد. با توجه به اینکه مصرف کننده اصلی این فرآورده ها اطفال فاقد سیستم ایمنی کامل می باشند، بنابراین آلودگی می تواند در آنها ایجاد عفونتهای ثانویه بنماید، مزید بر آنکه پی آمدهای اقتصادی نامطلوبی را نیز به همراه خواهد داشت. به همین جهت در این مطالعه از حد مطلوبی از مواد محافظ (سدیم متیل پارابن و بنزوات سدیم) برای جلوگیری از خطرات ناشی از میکروارگانیسم های مورد اشاره در فارماکوپه های انگلستان و آمریکا استفاده گردید، سپس با تلقیح میکروارگانیسم ها به داخل فرآورده و کشتهای مکرر بین 6 ، 24 و 48 ساعت و 7، 14، 21 و 28 روز برای هر باکتری در سه نوبت نشان داد که سوسپانسیون 125 میلی گرمی خوراکی آموکسی سیلین کارخانه فارابی نیازی به ماده محافظ ضدباکتریایی ندارد، اما برای کپک ها و قارچ ها باید ماده محافظ مناسب به فرآورده افزوده شود. از طرفی برای جلوگیری از آلودگیهای مراحل ساخت فرآورده های غیراستریل خوراکی نیز وجود مواد محافظ ضرورت دارد. در این مطالعه به علت اثر ضدباکتریایی آموکسی سیلین اثر محافظتی متیل پارابن مشخص نشد.

چکیده: در این مطالعه، تاثیر نایسین Z(0.02 درصد) و بنزوات سدیم (1.5 و 2.5 درصد) بر روی فیله ی ماهی سفید (Rutilus frisii kutum)  در دمای 4 درجه ی سانتی گراد مورد بررسی قرار گرفت. پارامتر های مورد بررسی در طول زمان نگه داری شامل فاکتورهای میکروبی (باکتری های مزوفیل، سرماگرا و لاکتیک) و شیمیایی (عدد پراکسید و مجموع ازت فرار) بوده که در زمان های صفر، 4، 8، 12 و 16 روز مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج، نشان داد که مقادیر PV  و TVN در نمونه ی شاهد پس از 12 روز از دامنه ی استاندارد خارج شده در نمونه های دارای مواد نگه دارنده (به صورت ترکیبی) تا 16 روز در محدوده ی قابل قبول قرار داشته است (P<0.05). بررسی شاخص های میکروبی، بیانگر آن بود که میزان باکتری های سرمادوست و مزوفیل در نمونه ی شاهد در روز 16 خارج از دامنه استاندارد بوده ولی در سایر تیمارها، پس از 16 روز در حد قابل قبول بوده و در ارتباط با باکتری های لاکتیک، تمامی تیمارها پس از 16 روز در محدوده ی قابل قبول قرار داشتند (P<0.05). نتایج آنالیزهای شیمیایی و میکروبی نشان داد که استفاده ی همزمان از نایسین Z و سدیم بنزوات توانست زمان ماندگاری فیله ی ماهی سفید بسته بندی شده در خلا را در دمای 4 درجه ی سانتی گراد تا 16 روز افزایش دهد(P<0.05).

دوغ یک فرآورده تخمیری شیر است و به عنوان یک نوشیدنی ملی ایرانی محسوب می شود. این پژوهش با هدف اندازه گیری میزان دو نگه دارنده شیمیایی بنزوات سدیم و سوربات پتاسیم و هم چنین اندازه گیری ویژگی های شیمیایی شامل میزان pH، ماده خشک بدون چربی (SNF)، چربی و نمک در 61 نمونه دوغ صنعتی از 16 کارخانه متفاوت و زمان های متفاوت تولید، موجود در بازار شیراز انجام شد. میانگین غلظت سوربات پتاسیم و بنزوات سدیم در نمونه ها به ترتیب 31.84 و 31.83 میلی گرم در کیلوگرم بود. از آن جایی که مطابق استاندارد ملی ایران در دوغ نباید هیچ گونه نگه دارنده ای اضافه شود از نظر وجود نگه دارنده های سوربات پتاسیم و بنزوات سدیم به ترتیب 73.8 و 85.3 درصد از نمونه ها غیراستاندارد بودند. از نظر میزان pH و 100 SNF درصد، نمک، 95.1 درصد و چربی، 70.5 درصد نمونه های دوغ طبق استاندارد ملی ایران بودند. در این مطالعه 11.5 درصد نمونه ها فقط حاوی سوربات پتاسیم و 23 درصد فقط حاوی بنزوات سدیم بودند و 62.3 درصد حاوی هردو نگه دارنده بودند. بین مدت زمان ماندگاری و مقدار بنزوات سدیم نمونه ها همبستگی معنی دار وجود نداشت. اما بین مدت زمان ماندگاری و مقدار سوربات پتاسیم نمونه ها همبستگی معنی دار بود (p=0.001، r=0.37). نتایج این مطالعه نشان داد که با وجود قوانین موجود در استاندارد ملی ایران از این نگه دارنده ها که سلامت مصرف کننده را به خطر می اندازند در تولید این فرآورده مهم تخمیری شیر استفاده می گردد.